میشائیل انده

میشائیل انده یکی از محبوبترین نویسندگان کودک آلمان و نویسنده جهانی ادبیات فانتزی کودکان در سده بیستم است.
او خود بر این باور بود که برای کودک درون خود و همه انسان‌هاست که داستان می‌نویسد و داستان‌هایش برای همه‌ی کودکان 8 تا 80 ساله است. انده تنها نویسنده کودکان نیست و برای بزرگسالان نیز آثاری دارد.
میشائیل انده در سال 1929 در گارمیش آلمان زاده شد. او در یک خانواده هنرمند در مونیخ بزرگ شد. او تنها فرزند نقاش سورئال، ادگار انده بود و دوران کودکیش را در میان نقاشان، مجسمه‌سازان و نویسندگان و بحث‌های پر شور آن‌ها درباره ادبیات، هنر و فلسفه گذراند.
وی نخست به سوی شعر و تئاتر کشیده شد و به عنوان بازیگر و منتقد فیلم و نمایشنامه‌نویس کار کرد. «جیم دگمه و لوک لوکوموتیوران» نخستین کتاب او برای کودکان بود که در سال 1960 نوشت. این داستان جایزه ادبیات کودکان آلمان 1961 را برای او به ارمغان آورد و او را بر آن داشت تا نویسندگی برای کودکان را برگزیند.
در میان آثار گوناگون انده از داستان، شعر و نمایشنامه، دو رمان «مومو» و «داستان بی پایان» برجسته هستند و از سوی کودکان و بزرگسالان بسیار مورد توجه قرار گرفته‌اند. مومو در سال 1972 نوشته شده است و دیستوپیای (پادآرمان شهر) طنزآمیزی است که با عناصر فانتزی ترکیب شده است. این داستان در سال 1974 بار دیگر جایزه ادبیات کودکان آلمان را از آن انده کرد.
آثار انده را می‌توان ترکیبی سورئال از واقعیت و فانتزی دانست. داستان‌های او خوانندگانش را به تعامل فرا می‌خواند. جهان داستان‌هایش اغلب آینه‌ای از واقعیت‌های دنیای امروز است که با کمک فانتزی مشکلات ناشی از تکنولوژی دنیای مدرن در آن‌ها آشکار شده است. در داستان‌های او شادمانی و تخیل، چاره‌ای برای عقل‌گرایی و ماتریالیسم دنیای مدرن است.
کتاب‌های انده به بیش از 40 زبان ترجمه شده‌اند و بیش از 20 میلیون نسخه از آن‌ها به فروش رسیده است. از آثار او برای پویانمایی، اپرا، نمایش و کتاب‌های گویا نیز اقتباس شده است.
میشائیل انده در سال 1995 بر اثر بیماری سرطان درگذشت.